باواریان ماونتین سنت هاند سگی آرام، متعادل، وفادار به صاحب و محتاط با غریبه‌هاست. این هاوند مطمئن، بی‌ترس و مطیع نه ترسو است و نه پرخاشگر، و برای ردیابی شکار زخمی شهرت دارد.
این نژاد آلمانی در زبان مادری «بایریشر گبیرگس‌شوایس‌هوند» نام دارد. مهم‌ترین ویژگی‌اش توانایی خارق‌العاده ردیابی با «بینی سرد» است؛ آن‌قدر دقیق که حیوان زخمی مورد تعقیب را از حیوانات دیگر همان گونه تشخیص می‌دهد.
این سگ نسبتاً سبک، فعال و متوسط‌جثه به صاحبش وفادار است و با غریبه‌ها محتاط. سگ قفس‌نشین نیست و دوست دارد کنار خانواده‌اش باشد.
غذای باکیفیت تجاری یا خانگی با نظر دامپزشک و متناسب با سن (توله، بالغ، سالمند) مناسب است. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و در تشویقی زیاده‌روی نکنید. با غذاهای مجاز و ممنوع انسان آشنا باشید و آب تازه همیشه در دسترس باشد.
باواریان به برس‌کشی منظم نیاز دارد. پوشش انبوه، چسبیده و زبر و کم‌برق است؛ روی سر و گوش‌ها نرم‌تر و روی شکم، پاها و دم زبرتر و بلندتر است. ناخن‌های قوی و سریع‌الرشدش را با ناخن‌گیر یا سنباده مرتب کوتاه کنید تا نشکند. گوش‌ها را برای جلوگیری از جمع‌شدن موم و عفونت بررسی کنید و دندان‌ها را مسواک بزنید.
این نژاد برای زندگی شهری مناسب نیست و به فضا و ورزش منظم نیاز دارد. سگ شکارچی گاه‌به‌گاه هم نیست و بیشتر نزد جنگل‌بانان و مأموران شکارگاه است. اگر در خانه کاری نباشد، به تحریک فراوان جسمی و ذهنی نیاز دارد تا غریزه شکارش ارضا شود.
فضایی با حصار بلند لازم است، چون هنگام کسالت از حصار بالا می‌رود و زمین می‌کند.
باواریان‌ها سگ‌های اجتماعی و باهوشی هستند و اگر ذهنشان درگیر نباشد، کسل، ناراضی و مخرب می‌شوند. آموزش ادامه‌دار، آمادگی بدنی و صبر لازم است. بهتر است با تشویق آموزش ببینند و هرگز تنبیه نشوند.
باواریان‌ها نژادی بسیار سالم‌اند. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را از نظر مشکلاتی مثل دیسپلازی لگن و صرع غربال می‌کنند و از آزمایش ژنتیکی برای کاهش احتمال بیماری در توله‌ها استفاده می‌کنند.
سگی کاملاً متعادل، نسبتاً سبک، بسیار چابک و عضلانی با جثه متوسط. بدن کمی بلندتر از ارتفاع و عقب کمی بلندتر است. سر هم‌تراز یا کمی بالا و دم هم‌تراز یا رو به پایین است.
جمجمه نسبتاً پهن و کمی قوسی، استاپ مشخص، بینی سیاه یا قرمز تیره، پوزه پهن و هرگز نوک‌تیز. لب‌ها آویزان و گاز قیچی کامل با ۴۲ دندان. چشم‌ها قهوه‌ای تیره و گوش‌ها سنگین، بلند و گرد.
گردن متوسط و قوی، خط پشت با شیب ملایم از شانه به عقب، پشت قوی و انعطاف‌پذیر، کمر کوتاه و عضلانی. قفسه سینه بیضی، عمیق و دراز تا آرنج، شکم کمی جمع. دم تا خلف مچ می‌رسد.
از جلو صاف و موازی و از کنار زیر بدن قرار دارند. شانه کاملاً خوابیده و عضلانی، آرنج چسبیده به بدن، ساق عمودی و پنجه‌ها قاشقی با انگشتان قوسی و کف سخت. ناخن‌ها سیاه تا قهوه‌ای هستند.
موی انبوه، چسبیده و نسبتاً زبر با درخشش کم. رنگ‌ها قرمز تیره، قرمز گوزنی، قهوه‌ای مایل به قرمز، برنزه، فاون روشن تا بیسکویتی یا ببری. لکه روشن کوچک روی سینه (ستاره براکن) مجاز است.
استخوان‌بندی قوی، از پشت صاف و موازی با زاویه‌بندی مناسب. ران پهن و بسیار عضلانی، ساق نسبتاً بلند و رگ‌ورگ، خلف مچ کوتاه و عمودی و پنجه‌ها قاشقی با کف سفت.
براکن‌های آلمانی سگ‌های شکاری اصلی بودند با «بهترین بینی» و اراده قوی برای دنبال‌کردن بو. فقط قابل‌اعتمادترین و پشتکاردارترین آن‌ها با بند برای یافتن رد گمشده شکار به کار می‌رفتند و همه لایم‌هاند و شوایس‌هوندها از آن‌ها پرورش یافتند، از جمله باواریان ماونتین سنت هاند.
پس از انقلاب ۱۸۴۸ و پیشرفت سلاح‌ها، سگی برای «پس از شلیک» در مناطق کوهستانی لازم بود، چون هانوورین سنگین مناسب نبود. در دهه ۱۸۷۰ بارون کارگ-بِبِنبورگ هانوورین را با یک سنت‌هاند کوهستانی قرمز آمیخت و این نژاد پدید آمد. باشگاه آن در ۱۹۱۲ در مونیخ تأسیس شد. امروز همدم ایده‌آل شکارچیان حرفه‌ای و نگهبانان شکارگاه است.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
