برنس مانتن داگ (Bernese Mountain Dog)

برنس مانتن داگ

Bernese Mountain Dog

خصوصیت های اخلاقی:

خوش اخلاق، آرام، قوی

قد: 63 تا 70 سانتی متر (نر)، 59 تا 66 سانتی متر (ماده)

وزن: 36 تا 52 کیلوگرم (نر)، 32 تا 43 کیلوگرم (ماده)

طول عمر: 7 تا 10 سال

گروه: کاری

عکس Bernese Mountain Dog

بزرگ، قدرتمند و ساخته شده برای کار سخت، سگ برنس مانتن همچنین بصورت قابل توجهی زیبا و پر برکت با یک طبیعت شیرین و مهربان است. برنرها (اسم اختصاری برای برنس مانتن) معمولاً آرام هستند، اما همیشه برای بازی کردن با صاحب خود یعنی کسی که با علاقه در کنارش زندگی میکنند، آماده می باشند.

دوست داری یک توله برنس مانتن داگ داشته باشی؟

فقط کافیه فرم رو پر کنی تا پاپی یاب برات بهترینش رو پیدا کنه!
puppyyab Logo

توضیحات

سگ برنس مانتن یک کارگر بزرگ و محکم است که قدش در حالت ایستاده روی دو پا به بیش از 67 سانتی متر می رسد. پوشش ضخیم، ابریشمی و نسبتاً بلندش، سه رنگ است: مشکی، سفید روشن و مسی (قرمز روشن). علائم متمایز بر روی پوشش و صورت از ویژگی های بارز این نژاد است که با درخششی از هوش در چشمان مشکیش ترکیب شده، و به تشعشع شرافت با شکوه برنر می افزاید. یک سگ سخت جان که در هوای سرد سر حال است، مغز و ماهیچه های برنر به او کمک می کند تا چندین وظیفه مختلف در مزارع و مراتع سوئیس داشته باشد. برنرها با تمام خانواده همراه می شوند و با فرزندان بسیار مهربان هستند، اما اغلب به یک انسان خوش شانس دلبسته تر می شوند. برنرها با ابهت هستند اما تهدیدآمیز نیستند و عزت خود را در برابر غریبه ها حفظ می کنند.

امتیاز

انطباق پذیری
  • سازگاری خوب با زندگی آپارتمانی

    برخلاف تصور رایج، اندازه های کوچک لزوماً یک سگ آپارتمانی نمی سازد. تعداد زیادی از سگ های کوچک برای زندگی در یک آپارتمان بیش از اندازه پر انرژی و سرحال هستند. ساکت بودن، کم انرژی بودن، در داخل خانه نسبتاً آرام بودن و مودب بودن با ساکنان دیگر، همه جزو ویژگیهای خوب یک سگ آپارتمانی هستند.

  • خوب برای صاحبان تازه کار

    بعضی از سگ ها نسبت به بقیه ساده تر هستند؛ آنها به آموزش بهتر جواب می دهند و بسیار راحت هستند. آنها همچنین به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند تا از اشتباهات یا ناسازگاری های شما عقب نشینی کنند. سگهایی که بسیار حساس هستند، تفکر مستقل دارند یا قاطع هستند، ممکن است مدیریتش برای شخصی که اولین بار است صاحب سگ شده سخت تر باشد. اگر تجربه صاحب سگ بودن خود را، هنگامی که معاشر جدیدتان را انتخاب می کنید، در نظر بگیرید، بهترین تجربه خود را کسب خواهید کرد.

  • سطح حساسیت

    برای برخی از سگها یک توبیخ شدید ناراحت کننده نیست، در حالی که برخی دیگر حتی یک نگاه اخم آلود را به دل می گیرند. سگهای با حساسیت کم، که به آن ها "آسانگیر"، "تحمل پذیر"، "تاب آور" و حتی "پوست کلفت" نیز می گویند، بهتر می توانند با یک خانواده پر سر و صدا و پر آشوب، یک صاحب قاطع یا سرزنده و یک روال غیر معمول یا متغیر کنار بیایند. آیا شما بچه های کوچک دارید، ظروف غذا را زیاد پرتاب می کنید، در یک گاراژ بازی می کنید یا زندگی ناآرامی دارید؟ به سراغ یک سگ بروید که حساسیت کمی داشته باشد.

  • تحمل تنهایی

    بعضی از نژادها با خانواده خود پیوند زیادی برقرار می کنند و در صورت تنها ماندن توسط صاحب خود، بیشتر در معرض نگرانی و حتی وحشت قرار می گیرند. یک سگ مضطرب می تواند بسیار مخرب باشد - واق واق کند، ناله کند، چیزی را بجود و یا حتی باعث ضرب و شتم شود. این نژادها هنگامیکه یکی از اعضای خانواده در طول روز در خانه باشد و یا اگر بتوانید سگ را به محل کار خود ببرید، رفتار بسیار خوبی از خود نشان می دهند.

  • تحمل آب و هوای سرد

    نژادهایی که دارای پوشش بسیار کوتاه و کم یا بدون پوشش زیرین هستند و یا بدنی بی مو دارند همانند گریهاندها، در برابر سرما آسیب پذیر هستند. سگهایی با تحمل سرمای کم، در آب و هوای سرد باید داخل خانه زندگی کنند و برای پیاده روی در آن آب و هوا باید یک ژاکت یا لباس مناسب به تن داشته باشند.

  • تحمل آب و هوای گرم

    سگهایی که پوشش ضخیم و دوبل دارند، در برابر گرمای بیش از حد، آسیب پذیر هستند. همچنین نژادهایی با بینی های کوتاه مانند بولداگ ها یا پاگ ها هم از این دسته هستند زیرا نمی توانند به خوبی خودشان را خنک کنند. اگر یک نژاد حساس به گرما می خواهید، سگ شما باید در روزهای گرم یا مرطوب در خانه بماند، و نیاز است که شما در مورد تمرینات سگ خود در گرما بسیار محتاط باشید.

رفتار دوستانه
  • محبت با خانواده

    بعضی از نژادها مستقل و غیر صمیمی هستند، حتی اگر آنها از زمان تولگی توسط همان شخص بزرگ شده باشند؛ برخی دیگر با یک شخص پیوند نزدیکی دارند و نسبت به بقیه افراد بی تفاوت هستند؛ و برخی دیگر به کل خانواده محبت می کنند. نژاد تنها عاملی نیست که با سطح عاطفه مرتبط باشد؛ سگهایی که در داخل یک خانه با افراد اطراف خودشان بزرگ شده اند احساس راحتی بیشتری با انسان دارند و راحت تر پیوند می خورند.

  • سگ های بسیار علاقمند به کودکان

    با کودکان مهربان بودن، تحمل بالا در بغل کردن های محکم، و داشتن یک حالت بی تفاوت نسبت به دویدن و جیغ زدن کودکان، تماماً صفاتی هستندکه باعث می شود سگ به کودکان علاقمند باشد. شاید از اینکه چه نژادهایی در آن لیست قرار دارد شگفت زده شوید: باکسرهای سرسخت و آمریکن استافوردشایر تریرها (که پیت بول به حساب می آیند)، با کودکان خوب رفتار می کنند. سگهای کوچک و ظریف و بسیار سرزنده مانند شی هواهواها همیشه به این میزان خانواده دوست نیستند.** همه سگ ها منحصر به فرد هستند. رتبه بندی های ما تعمیمی کلی است، و آنها تضمینی برای رفتار هر نژاد یا سگ منحصر به فرد نیستند. سگها از هر نژاد می توانند با توجه به تجربیات گذشته خود، آموزش چگونگی همراهی با کودکان و شخصیتشان، در کنار کودکان خوب رفتار کنند. نژاد و نوع نژاد مهم نیست، همه سگ ها دارای فک های قوی و دندان های تیز و نوکدار هستند و ممکن است در شرایط استرس گاز بگیرند. کودکان کم سن و سگها از هر نژاد باید همیشه تحت نظارت یک فرد بالغ قرار بگیرند و هرگز حتی برای مدتی با همدیگر تنها نمانند.

  • رفتار دوستانه با دیگر سگ ها

    رفتار دوستانه نسبت به سگ ها و انسان ها دو موضوع کاملاً متفاوت است. برخی از سگها ممکن است به سگ های دیگر حمله کنند یا سعی کنند بر آن ها مسلط شوند، حتی اگر آنها عاشق معاشرت با مردم باشند. برخی دیگر بیشتر دوست دارند بازی کنند تا مبارزه؛ و برخی دیگر از آنها، دم را چرخانده و می دوند. نژاد تنها عامل نیست. سگهایی که حداقل تا سن شش تا هشت هفتگی با خانواده و مادر خود زندگی کرده اند و آن هایی که در زمان تولگی وقت زیادی را به بازی با سگ های دیگر گذرانده اند، به احتمال زیاد مهارت های اجتماعی خوبی دارند.

  • رفتار دوستانه با غریبه ها

    سگهایی که با غریبه ها رفتار دوستانه ای دارند، به میهمان ها با دم تکان دادن و پوزه به خاک مالیدن سلام می کنند؛ بعضی دیگر خجالتی، بی تفاوت یا حتی پرخاشگر هستند. با این حال، مهم نیست که از چه نژادی باشند، سگی که اجتماعی باشد و از تولگی با انسان های زیادی از هر سن، اندازه و شکل برخورد کرده باشد، بهتر به غریبه ها پاسخ خواهد داد تا یک سگ بزرگسال بدون این پیش زمینه ها. به یاد داشته باشید، حتی سگهایی که رفتار دوستانه دارند نیز در بیرون از خانه باید یک قلاده خوب و قوی داشته باشند!

نیازهای سلامتی و نظافت
  • میزان ریزش مو

    اگر قصد دارید خانه خود را با یک سگ به اشتراک بگذارید، باید با موهای سگ روی لباس و خانه خود کنار بیایید. ریزش مو در بین نژادها بسیار متفاوت است. بعضی از سگ ها سالی یکبار، برخی فصلی، برخی به هر دو شکل، و برخی دیگر خیلی به ندرت ریزش مو دارند. اگر وسواس دارید، باید نژادی را انتخاب کنید که ریزش موی کمتری داشته باشد یا با استانداردهای شما کنار بیاید.

  • پتانسیل ریزش آب دهان

    سگهای مستعد ریزش آب دهان ممکن است برای سلام کردن، دست شما را لیس های آبداری بزنند و لکه های بزرگ و مرطوبی را روی لباس شما ایجاد کنند. اگر رفتاری بی تفاوت نسبت به لیس زدن داشته باشید، خوب است؛ اما اگر وسواس دارید، می توانید سگی را انتخاب کنید که در این بخش امتیاز کمتری دارد.

  • راحتی در نظافت

    بعضی از نژادها، سگهایی هستند که با یک برس کشیدن ساده تمیز می شوند؛ برخی دیگر برای تمیز و سالم ماندن به حمام، اصلاح و دیگر موارد بهداشتی منظم نیاز دارند. در نظر داشته باشید، باید برای سگی که به نظافت زیادی احتیاج دارد وقت بگذارید و صبور باشید، یا اینکه برای انجام این کار، به شخص دیگری پول بدهید.

  • سلامت عمومی

    به دلیل شیوه های نادرست در تمرینات، برخی از نژادها مستعد ابتلا به بعضی مشکلات بهداشتی ژنتیکی مانند دیسپلازی مفصل ران هستند. این بدان معنا نیست که هر سگی از آن نژاد حتماً به آن بیماری مبتلا خواهد شد؛ بلکه به این معنی است که آنها در معرض ریسک بالایی قرار دارند. اگر شما یک توله سگ را قبول می کنید، ایده خوبی است که بدانید کدام بیماری های ژنتیکی برای نژاد مورد علاقه شما مشترک هستند. همچنین ممکن است بخواهید از محلی که توله سگ را از آنجا تهیه کرده اید بپرسید اطلاعاتی در مورد سلامت جسمی والدین و سایر بستگان توله سگ شما دارد یا خیر.

  • استعداد اضافه وزن پیدا کردن

    بعضی از نژادها اشتهای زیادی دارند و به راحتی دچار افزایش وزن می شوند. اضافه وزن در سگ ها همانند انسانها می تواند باعث ایجاد مشکلات سلامتی شود. اگر نژادی را انتخاب کرده اید که مستعد اضافه وزن است، باید رفتارهای خود را محدود کنید، در همه حال، مطمئن شوید که به اندازه کافی ورزش می کند و بجای بی تفاوت بودن نسبت به غذایش، میزان وعده های غذایی روزانه اش را در وعده های منظم غذایی، اندازه گیری کنید.

  • اندازه

    سگ ها در همه اندازه ای وجود دارند، از کوچکترین آن ها یعنی شی هوآهوآ گرفته تا گریت دین بسیار بزرگ، یک عامل کلیدی در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک سگ با شما و فضای زندگی شما سازگار است یا نه، میزان فضایی است که اشغال می کند. نژادهای بزرگ سگ ممکن است به نظر بیش از حد قدرتمند و ترسناک باشند، اما برخی از آنها فوق العاده دوست داشتنی هستند! نگاهی بیندازید و سگ با اندازه مناسب را، برای خود پیدا کنید!

قابلیت آموزش
  • راحتی آموزش

    سگهای آموزش پذیر، در ایجاد ارتباط بین یک دستور (مانند کلمه "بشین")، و یک عمل (نشستن) و یک نتیجه (انجام کاری) خیلی سریع مهارت پیدا می کنند. سگ های دیگر به زمان، صبر و تکرار بیشتری نیاز دارند. بسیاری از نژادها باهوش هستند اما به آموزش با این نگرش نگاه می کنند که "چه فایده ای برای من دارد؟"، در این صورت شما نیاز به استفاده از پاداش ها و بازی ها برای یادگیری آنها خواهید داشت تا درخواست های شما را اجرا کنند.

  • هوش

    سگهایی که پرورش می یابند تا به مشاغلی که به تصمیم گیری، هوش و تمرکز نیاز دارند، همانند گله داری بپردازند، باید مغزشان را تمرین دهند، همانگونه که سگ هایی که برای دویدن در طول روز پرورش داده می شوند، باید بدن خود را تمرین دهند. اگر آنها تحریک ذهنی مورد نیاز خود را پیدا نکنند، کار خودشان را انجام می دهند - معمولاً با پروژه هایی که شما دوست نخواهید داشت، مانند کندن زمین و جویدن. آموزش اطاعت و اسباب بازی های تعاملی سگ، روش های خوبی برای تمرین مغزی یک سگ هستند، تمریناتی همانند ورزش و کار برای آموزش چابکی، جستجو و نجات.

  • علاقمندی به ور رفتن با دهان

    در بیشتر نژادها در دوران تولگی و در نژادهای رتریور در همه سنین، علاقمندی به ور رفتن با دهان به معنای تمایل به گره زدن، جویدن و گاز بازی (گاز نرم و نسبتاً بدون درد است که باعث سوراخ شدن پوست نمی شود)، عمومیت دارد. سگهای دهانی بسیار علاقمند هستند تا از دهان خود برای نگه داشتن یا "هدایت" اعضای خانواده انسانی خود استفاده کنند. آنها نیاز به آموزش دارند تا یاد بگیرند که گاز گرفتن اسباب بازی های جویدنی خوب است، و نه آدم ها. نژادهای دهانی از بازی های واکشی (رفتن و آوردن یک وسیله) و جویدن یک اسباب بازی که با گلوله و دیگر وسایل لذت بخش پر شده باشد، واقعاً لذت می برند.

  • تعقیب طعمه

    سگهایی که برای شکار پرورش یافته اند، مانند تریرها، تمایل ذاتی برای تعقیب - و گاه کشتن - حیوانات دیگر دارند. هر چیزی که غژغژ کند، مانند گربه ها، سنجاب ها، و شاید حتی ماشین ها، می تواند آن غریزه را تحریک کند. سگهایی که عاشق تعقیب کردن هستند هنگامیکه بیرون از خانه می باشند باید قلاده داشته باشند و یا در یک محیط نرده دار نگه داشته شوند، و شما به یک فنس بلند و ایمن در حیاطتان نیاز دارید. این نژادها به طور کلی برای خانه هایی با حیوانات خانگی کوچکتر مانند گربه ها، همسترها و یا سگ های کوچک که می توانند مانند طعمه به نظر برسند مناسب نیستند. از طرف دیگر نژادهایی که در ابتدا برای شکار پرندگان مورد استفاده قرار می گرفتند، عموماً علاقه ای به تعقیب ندارند، اما هنگام پرواز پرندگان ساعات سختی را خواهید داشت تا مانع از جلب توجه آنها شوید.

  • گرایش به واق واق کردن یا زوزه کشیدن

    برخی نژادها بیشتر از بقیه صدا می دهند. هنگام انتخاب یک نژاد، به این فکر کنید که این سگ چند بار واق واق می کند یا زوزه می کشد. اگر قصد خرید یک سگ شکاری را دارید، آیا زوزه آنها برای شما مثل یک موسیقی می باشد یا دیوانه کننده است؟ اگر قصد خرید یک سگ نگهبان را دارید، آیا ممکن است شهری مملو از "غریبه های" مشکوک، توله سگ شما را همیشه درحالت هوشیاری قرار دهد؟ آیا حیات وحش محلی به معنای واقعی کلمه سگ شما را به سمت وحشی شدن سوق خواهد داد؟ آیا شما در خانه ای با محدودیت های صوتی زندگی می کنید؟ آیا در نزدیکی خودتان همسایه دارید؟ پس ممکن است شما بخواهید یک سگ ساکت را انتخاب کنید.

  • علاقه به ولگردی

    بعضی از نژادها نسبت به بقیه آزادتر هستند. سگ های شمالی مانند هاسکی های سیبری که برای مسافت های طولانی پرورش داده شده اند و با توجه به این شانس، بعد از دیدن هر چیزی که علاقه آنها را به خود جلب کند، شروع به حرکت می کنند و بسیاری از سگ های شکاری فقط بینی خود - یا آن خرگوشی که ناگهان از وسط جاده می گذرد - را دنبال می کنند حتی اگر این به معنای ترک شما باشد.

نیازهای جسمی
  • سطح انرژی

    سگهای پرانرژی همیشه آماده و منتظر عمل هستند. در اصل برای انجام انواع کارهای مرتبط با سگ ها پرورش یافته اند. کارهایی از قبیل جستجو برای شکارچیان یا هدایت گله، آنها این استقامت را دارند که بتوانند یک روز کامل کار کنند. آنها به ورزش و تحرک ذهنی زیادی احتیاج دارند و احتمالاً بیشتر وقت خود را صرف پریدن، بازی کردن و کشف هر محل و بوی جدید می کنند. سگ کم انرژی بین سگ ها همانند آدم های تنبل است، و در طول روز فقط چرت می زنند. هنگام انتخاب یک نژاد، سطح فعالیت و شیوه زندگی خود را در نظر بگیرید و به این فکر کنید که آیا شما یک سگ فرز و پر انرژی را مناسب می دانید یا آزار دهنده.

  • نیرومندی

    یک سگ نیرومند ممکن است انرژی خوبی داشته یا نداشته باشد، اما تمام کارهایی که آن ها انجام می دهند، با قوت انجام می دهند: آنها به قلاده فشار می آورند (تا زمانی که به آنها آموزش دهید که این کار را انجام ندهند)، سعی می کنند که موانع را از سر راه بردارند و حتی با ولع زیاد غذا بخورند و آب بنوشند. . این مخازن پرانرژی برای یادگیری رفتارهای خوب به آموزش زیادی احتیاج دارند و ممکن است برای خانه هایی که دارای کودکان خردسال یا اشخاص سالخورده و ضعیف هستند، مناسب نباشند. از سویی دیگر، یک سگ با انرژی کم، رویکرد مطیع تری نسبت به زندگی دارد.

  • احتیاج به تمرین

    بعضی از نژادها با قدم زدن آهسته شبانه در اطراف ساختمان مشکلی ندارند. برخی دیگر به قدم زدن روزانه احتیاج دارند، به ویژه آن هایی که در اصل برای کارهای جسمی از قبیل گله داری یا شکار پرورش داده شده اند. بدون ورزش کافی، ممکن است وزن این نژادها افزایش پیدا کند و انرژی خود را به روشهایی که شما دوست ندارید مانند واق واق کردن، جویدن و حفر کردن، تخلیه کنند. نژادهایی که به ورزش زیادی احتیاج دارند، برای افراد پر انرژی، افراد فعال و یا آن هایی که به آموزش سگ خود برای رقابت در یک ورزش پر انرژی سگ ها مانند چابکی علاقمندند، مناسب هستند. اگر می خواهید سگ پرانرژی خود را خسته کنید، می توانید از اسباب بازی هایی استفاده کنید که باعث تحرک آنها می شود!

  • علاقمند به بازیگوشی

    برخی از سگ ها، همیشه توله سگ باقی می مانند - همیشه به بازی علاقمندند - در حالی که دیگران جدی تر و ملایم تر هستند. اگرچه یک توله سگ بازیگوش به نظر مشتاق می رسد، اما این را در نظر داشته باشید که هر روز باید تعداد زیادی بازی های مختلف را انجام دهید، و اگر بچه یا سگ های دیگری داشته باشید باید از آن ها به عنوان همبازی های آن سگ استفاده کنید.

نگهداری

سگ برنس مانتن باید نسبت به غذای سگ با کیفیت بالا عکس العمل خوبی نشان دهد، خواه غذای آماده باشد یا غذای خانگی مورد تایید دامپزشکتان.  هر رژیم غذایی باید متناسب با سن سگ (توله سگ، بزرگسال یا سالخورده) باشد. برخی از سگ ها مستعد اضافه وزن هستند، بنابراین سطح کالری دریافتی و وزن بدن سگ خود را زیر نظر داشته باشید. مواد خوراکی که به عنوان تشویقی به سگ ها داده می شود می تواند کمک مهمی در آموزش باشد، اما دادن زیاد آن می تواند باعث چاقی شود. یاد بگیرید کدام غذای انسانی برای سگ ها بی خطر است، و کدام ها نه. اگر در مورد وزن یا رژیم سگ خود نگرانید، با دامپزشک خود مشورت کنید. آب تمیز و تازه باید همیشه در دسترس باشد.

سگ برنس مانتن دارای یک پوشش دوتایی پهن است، با یک پوشش بیرونی بلندتر و موهای زیرین پشمی. برنرها همیشه ریزش مو دارند، حتی در فصل ریزش مو بیشتر هم می شود، که ممکن است دو بار در سال رخ بدهد. برس کشیدن هفتگی روزانه در طول فصل ریزش مو - می تواند به از بین بردن موهای زائد کمک کند و سگ را در بهترین شکل ممکن نشان دهد. موهای درهم تنیده را می توان با یک برس نرم و صاف یا یک شانه فلزی مرتب کرد. همانند سایر نژادها، ناخن ها باید مرتباً کوتاه شوند، زیرا ناخن های بیش از حد بلند می توانند باعث ناراحتی و مشکلات ساختاری برای سگ شوند.

 

سگهای برنس مانتن هر روز حداقل به نیم ساعت ورزش ملایم نیاز دارند تا سالم و شاد باشند. با وجود آن که برنرها به زندگی در داخل خانه در کنار خانواده انسانی خود پایبند هستند، اما آن ها از فعالیت در فضای باز و قدم زدن های طولانی یا پیاده روی لذت برده و همراهان خوبی به حساب می آیند. صاحبانی که اهل بیرون رفتن هستند اغلب سگ های خود را به کمپ و گردش می برند. برنرها از هل دادن کودکان خردسال در سبد خرید لذت می برند و برخی حتی در مسابقات کشیدن ارابه و حمل بار شرکت می کنند. سایر ورزش های مخصوص سگ ها که در آنها برنرها شرکت می کنند و دارای برتری هستند شامل چابکی، گله داری، اطاعت، جمع کردن و جستجو می باشد.

 

اجتماعی شدن و کلاس های آموزشی از دوران تولگی برای همه سگ ها مورد نیاز است، به ویژه برای نژادهای بزرگ همانند سگ برنس مانتن. برنرها باهوش و مشتاق هستند، به همین دلیل آموزش آن ها معمولاً آسان است. آنها همچنین محبت و صمیمیت دارند؛ احساسات آنها به راحتی جریحه دار می شود، به همین دلیل به تنبیه یا روشهای آموزش سخت پاسخ خوبی نمی دهند. یک برنر می خواهد در کنار خانواده خود باشد و اگر مرتباً برای مدتی طولانی تنها بماند، از خود رفتارهای نامطلوب نشان می دهد.

 

بیشتر برنرها سگ های سالمی هستند. پرورش دهندگان مسئول ، حیوان خود را برای پیشگیری از مشکلاتی همانند میلوپاتی دژنراتیو و دیسپلازی آرنج و مفصل ران، اختلالات خونی، برخی از سرطان ها و آتروفی پیشرونده شبکیه مورد بررسی قرار می دهند. همه نژادهای بزرگ مستعد نفخ هستند، یک وضعیت معده ناگهانی و خطرناک برای زندگی. صاحبان برنر باید یاد بگیرند که چه علائمی را باید جستجو کند و در صورت بروز آنها چه باید کرد. مانند سایر نژادها، گوشهای برنر را باید به طور مرتب از نظر علائم عفونی بررسی کرد و دندانها را باید اغلب با استفاده از خمیردندان که برای سگها طراحی شده است، مسواک زد.

تست های بهداشتی توصیه شده از باشگاه ملی نژاد:

  • ارزیابی مفصل ران
  • ارزیابی آرنج
  • ارزیابی چشم پزشکی
  • معاینه قلب
  • تست DNA فون ویلبراند
  •  
عکس نژاد Bernese Mountain Dog

استاندارد

ظاهر عمومی

برنس مانتن یک سگ چشمگیر، سه رنگ و بزرگ است. او محکم و متعادل است. او برای انجام کارهای باربری و گله داری که مخصوص مناطق کوهستانی زادگاه خود می باشد، به اندازه کافی باهوش، نیرومند و چابک است. سگهای نر مردانه به نظر می رسند و ماده ها هم کاملاً زنانه.

سر

ظاهرش هوشمند، متحرک و ملایم است. چشم ها قهوه ای تیره و کمی بیضی شکل با پلک های نزدیک به هم هستند. پلک ها حالتی جدی دارند. رنگ چشم ها آبی است. گوش ها متوسط، دراز و حالتی مثلثی شکل دارند، در نوک کمی گرد هستند و در هنگام استراحت کردن نزدیک سر قرار می گیرند. وقتی سگ برنس مانتن در حالت هوشیاری است، گوش ها رو به جلو رفته و بلند می شوند؛ قسمت بالای گوش با سطح جمجمه در یک سطح قرار می گیرند. جمجمه در بالا صاف و پهن است، با یک برآمدگی جزئی و یک استاپ خوب و نه خیلی تعریفی. پوزه قوی و مستقیم است. بینی همیشه سیاه است. لب ها تمیز هستند و، از آنجایی که سگ برنس مانتن یک نژاد دهن-خشک است، بخش آویزان لب بالایی فقط کمی توسعه یافته است. دندان ها با گاز گرفتن قیچی می کنند. یک گاز گرفتن حداکثری یا حداقلی می تواند باعث صدمات جدی شود. دندان ها کامل هستند.

گردن، تاپ لاین، بدن

گردن قوی، عضلانی و دارای طول متوسط است. تاپ لاین از استخوان بین شانه ها تا کفل امتداد دارد. قفسه سینه عمیق و فراخ است با یک افتادگی خوب و نه بشکه ای شکل، دنده ها و سینه تا سطح آرنج ها می رسند. پشت پهن و محکم است. کمر قوی می باشد. كفل پهن و کمی به سمت محل تلاقی با دم گرد شده است. دم پر پشت است. در زمان استراحت افتاده است. در مواقع هوشیار بودن، سگ دم خود را به سمت بالا می گیرد، اما هرگز غیر ممکن است که آن را گرد کند و یا رو به پشت بگیرد. استخوان های دم باید صاف باشند و به مفصل آرنج یا زیر آن برسند. لگد زدن به دم یک اشتباه محسوب می شود.

نیم تنه جلویی

شانه ها کمی خوابیده، مسطح و عضلانی بوده و هرگز سست نمی شوند. پاها صاف و محکم هستند و وقتی سگ در حالت ایستاده است آرنج ها به خوبی زیر شانه قرار می گیرند. بخولق ها شیب بسیار کمی دارند، اما هرگز ضعیف نیستند. پنجه های اضافی پشت پا (dewclaw) ممکن است کوتاه شود. پاها گرد بوده و با انگشتان قوس دار محکم شده اند.

نیم تنه عقبی

ران ها پهن، قوی و عضلانی هستند. زانوها کمی خم بوده و به نرمی به سمت آرنج ها باریک شده اند. از دید پشت، آرنج ها به خوبی قرار گرفته و صاف هستند. پنجه های اضافی پشت پا باید کوتاه شوند. پاها جمع و جور بوده و به داخل یا خارج نچرخیده اند.

پوشش

پوشش، ضخیم، نسبتاً بلند و کمی موج دار یا صاف است. دارای درخشش طبیعی روشن می باشد. پوشش های بسیار فرفری یا بسیار عروسکی مانند، نامطلوب هستند. سگ برنس مانتن با پوشش طبیعی خودش زیبا بوده و پیرایش بی مورد، عمل جالبی نمی باشد.

تاریخچه

سگ برنس مانتن یکی از چهار نژاد سگ کوهستانی است که مدتی طولانی در خانه خود یعنی در کانتون برن که یک منطقه وسیع کشاورزی به منظور تولید لبنیات مورد نیاز برای دو محصول سودآور سوئیس یعنی شکلات و پنیر است، بوده. حتی امروزه، وب سایت برن به ما می گوید، "بیش از 12.000 مزرعه در دره ها، تپه ها و مناطق کوهستانی وجود دارد."

برنرها با همراهی گله ها، محافظت از مزارع دربرابر حیوانات وحشی، و خدمت به عنوان همراهانی مهربان، هنگامی که کار سخت روزانه به پایان می رسید، پاداش خود را دریافت می کردند. توانایی همیشگی آن ها در کشیدن بارهای هم وزن خود به عنوان سگ های حمل بار، با نیم تنه تحتانی پهن و عضلانیشان که باعث ایجاد قدرت بسیار زیاد برای آن ها می شود، شاید بزرگترین ادعای آنها به عنوان سگ های کاری باشد.

با وجود توانایی بالای این نژاد، در سال های قبل از زراعت و دامداری مکانیزه، یعنی تا اواخر دهه 1800 تعداد برنرها رو به کاهش گذاشت و کیفیت سگ های باقیمانده بسیار پایین بود. یک تلاش سختگیرانه توسط طرفداران سوئیسی آغاز شد تا روند نزول نژاد را معکوس کنند.

در سال 1907، یک باشگاه نژاد در سوئیس به سرپرستی استاد آلبرت هایم، که شاید بتوان گفت محترم ترین فرد اروپایی طرفدار سگ در نسل خود بود، تشکیل شد. به زودی، برنرها بار دیگر یک سگ مزرعه، و همچنین به عنوان همراهان مردم سوئیس مورد توجه قرار گرفتند.

تاریخ آمریکای این نژاد در سال 1926 آغاز شد، هنگامی که یک کشاورز اهل کانزاس یک جفت از آن ها را به عنوان سگهای مزرعه وارد کرد. آنها به سرعت مورد توجه قرار گرفتند و AKC اولین برنر خود را در سال 1937 به ثبت رساند. امروزه، باشگاه سگ برنس مانتن آمریکا، حامی رویدادهای حمل بار و کشیدن ارابه است که توانایی کار این کوهنوردان با شکوه را آزمایش می کند.

 

 

آیا میدانستید؟

لیست کل نژاد ها