پودل استاندارد (Poodle-Standard)

پودل استاندارد

Poodle-Standard

خصوصیت های اخلاقی:

هوشیار، فعال، مغرور

قد: 38 سانتی متر

وزن: 27 تا 32 کیلوگرم (نر)، 18 تا 23 کیلوگرم (ماده)

طول عمر: 10 تا 18 سال

گروه: غیر ورزشی

عکس Poodle-Standard

پودلها خواه استاندارد، مینیاتوری یا عروسکی باشند و یا رنگ آنها سیاه، سفید و یا زردآلویی باشد، با افتخار در میان اشراف های واقعی دنیای سگها قرار می گیرند. در زیر پوشش فرفری آنها که حساسیت زایی پایینی دارد، پودلها، یک قهرمان و همراه خوب برای همۀ فصول هستند.

دوست داری یک توله پودل استاندارد داشته باشی؟

فقط کافیه فرم رو پر کنی تا پاپی یاب برات بهترینش رو پیدا کنه!
puppyyab Logo

ویدیو معرفی کامل نژاد پودل استاندارد

توضیحات

پودل ها دارای سه گونۀ مختلف هستند: انواع استاندارد باید بیش از 38 سانتیمتر ارتفاع در شانه ها داشته باشند. انواع مینیاتوری معمولا دارای قد 38 سانتیمتر یا کمتر هستند و انواع عروسکی کمتر از 25 سانتیمتر ارتفاع دارند. هر سه گونه از نظر استخوان بندی و تناسب، یکسان هستند. در نمایش های سگها، پودل ها معمولاً با آرایش " کانتیننتال" پیچیده به نمایش گذاشته می شوند (آرایش کانتیننتال نوعی اصلاح پوشش سگها است که در آن موهای صورت گلو، پا و بخشی از دم کوتاه می شوند). بیشتر صاحبان حیوانات خانگی، آرایش اسپورتینگ ساده تر را ترجیح می دهند که در آن پوشش برای پیروی از طرح کلی بدن بصورت کاملاً یکنواخت با عضلات بدن اصلاح می شود. کلیشه های قدیمی در مورد پودلها به عنوان سگهای سوسول را فراموش کنید. پودلها، "سگهای واقعی" مشتاق، ورزشکار، باهوش و کاملا انطباق پذیر هستند. پودل استاندارد با داشتن اندازه و قدرت بیشتر، قهرمان همۀ جانبۀ خانواده است، اما همۀ پودلها را می توانید با موفقیت بسیار خوبی آموزش دهید.

امتیاز

انطباق پذیری
  • سازگاری خوب با زندگی آپارتمانی

    برخلاف تصور رایج، اندازه های کوچک لزوماً یک سگ آپارتمانی نمی سازد. تعداد زیادی از سگ های کوچک برای زندگی در یک آپارتمان بیش از اندازه پر انرژی و سرحال هستند. ساکت بودن، کم انرژی بودن، در داخل خانه نسبتاً آرام بودن و مودب بودن با ساکنان دیگر، همه جزو ویژگیهای خوب یک سگ آپارتمانی هستند.

  • خوب برای صاحبان تازه کار

    بعضی از سگ ها نسبت به بقیه ساده تر هستند؛ آنها به آموزش بهتر جواب می دهند و بسیار راحت هستند. آنها همچنین به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند تا از اشتباهات یا ناسازگاری های شما عقب نشینی کنند. سگهایی که بسیار حساس هستند، تفکر مستقل دارند یا قاطع هستند، ممکن است مدیریتش برای شخصی که اولین بار است صاحب سگ شده سخت تر باشد. اگر تجربه صاحب سگ بودن خود را، هنگامی که معاشر جدیدتان را انتخاب می کنید، در نظر بگیرید، بهترین تجربه خود را کسب خواهید کرد.

  • سطح حساسیت

    برای برخی از سگها یک توبیخ شدید ناراحت کننده نیست، در حالی که برخی دیگر حتی یک نگاه اخم آلود را به دل می گیرند. سگهای با حساسیت کم، که به آن ها "آسانگیر"، "تحمل پذیر"، "تاب آور" و حتی "پوست کلفت" نیز می گویند، بهتر می توانند با یک خانواده پر سر و صدا و پر آشوب، یک صاحب قاطع یا سرزنده و یک روال غیر معمول یا متغیر کنار بیایند. آیا شما بچه های کوچک دارید، ظروف غذا را زیاد پرتاب می کنید، در یک گاراژ بازی می کنید یا زندگی ناآرامی دارید؟ به سراغ یک سگ بروید که حساسیت کمی داشته باشد.

  • تحمل تنهایی

    بعضی از نژادها با خانواده خود پیوند زیادی برقرار می کنند و در صورت تنها ماندن توسط صاحب خود، بیشتر در معرض نگرانی و حتی وحشت قرار می گیرند. یک سگ مضطرب می تواند بسیار مخرب باشد - واق واق کند، ناله کند، چیزی را بجود و یا حتی باعث ضرب و شتم شود. این نژادها هنگامیکه یکی از اعضای خانواده در طول روز در خانه باشد و یا اگر بتوانید سگ را به محل کار خود ببرید، رفتار بسیار خوبی از خود نشان می دهند.

  • تحمل آب و هوای سرد

    نژادهایی که دارای پوشش بسیار کوتاه و کم یا بدون پوشش زیرین هستند و یا بدنی بی مو دارند همانند گریهاندها، در برابر سرما آسیب پذیر هستند. سگهایی با تحمل سرمای کم، در آب و هوای سرد باید داخل خانه زندگی کنند و برای پیاده روی در آن آب و هوا باید یک ژاکت یا لباس مناسب به تن داشته باشند.

  • تحمل آب و هوای گرم

    سگهایی که پوشش ضخیم و دوبل دارند، در برابر گرمای بیش از حد، آسیب پذیر هستند. همچنین نژادهایی با بینی های کوتاه مانند بولداگ ها یا پاگ ها هم از این دسته هستند زیرا نمی توانند به خوبی خودشان را خنک کنند. اگر یک نژاد حساس به گرما می خواهید، سگ شما باید در روزهای گرم یا مرطوب در خانه بماند، و نیاز است که شما در مورد تمرینات سگ خود در گرما بسیار محتاط باشید.

رفتار دوستانه
  • محبت با خانواده

    بعضی از نژادها مستقل و غیر صمیمی هستند، حتی اگر آنها از زمان تولگی توسط همان شخص بزرگ شده باشند؛ برخی دیگر با یک شخص پیوند نزدیکی دارند و نسبت به بقیه افراد بی تفاوت هستند؛ و برخی دیگر به کل خانواده محبت می کنند. نژاد تنها عاملی نیست که با سطح عاطفه مرتبط باشد؛ سگهایی که در داخل یک خانه با افراد اطراف خودشان بزرگ شده اند احساس راحتی بیشتری با انسان دارند و راحت تر پیوند می خورند.

  • سگ های بسیار علاقمند به کودکان

    با کودکان مهربان بودن، تحمل بالا در بغل کردن های محکم، و داشتن یک حالت بی تفاوت نسبت به دویدن و جیغ زدن کودکان، تماماً صفاتی هستندکه باعث می شود سگ به کودکان علاقمند باشد. شاید از اینکه چه نژادهایی در آن لیست قرار دارد شگفت زده شوید: باکسرهای سرسخت و آمریکن استافوردشایر تریرها (که پیت بول به حساب می آیند)، با کودکان خوب رفتار می کنند. سگهای کوچک و ظریف و بسیار سرزنده مانند شی هواهواها همیشه به این میزان خانواده دوست نیستند.** همه سگ ها منحصر به فرد هستند. رتبه بندی های ما تعمیمی کلی است، و آنها تضمینی برای رفتار هر نژاد یا سگ منحصر به فرد نیستند. سگها از هر نژاد می توانند با توجه به تجربیات گذشته خود، آموزش چگونگی همراهی با کودکان و شخصیتشان، در کنار کودکان خوب رفتار کنند. نژاد و نوع نژاد مهم نیست، همه سگ ها دارای فک های قوی و دندان های تیز و نوکدار هستند و ممکن است در شرایط استرس گاز بگیرند. کودکان کم سن و سگها از هر نژاد باید همیشه تحت نظارت یک فرد بالغ قرار بگیرند و هرگز حتی برای مدتی با همدیگر تنها نمانند.

  • رفتار دوستانه با دیگر سگ ها

    رفتار دوستانه نسبت به سگ ها و انسان ها دو موضوع کاملاً متفاوت است. برخی از سگها ممکن است به سگ های دیگر حمله کنند یا سعی کنند بر آن ها مسلط شوند، حتی اگر آنها عاشق معاشرت با مردم باشند. برخی دیگر بیشتر دوست دارند بازی کنند تا مبارزه؛ و برخی دیگر از آنها، دم را چرخانده و می دوند. نژاد تنها عامل نیست. سگهایی که حداقل تا سن شش تا هشت هفتگی با خانواده و مادر خود زندگی کرده اند و آن هایی که در زمان تولگی وقت زیادی را به بازی با سگ های دیگر گذرانده اند، به احتمال زیاد مهارت های اجتماعی خوبی دارند.

  • رفتار دوستانه با غریبه ها

    سگهایی که با غریبه ها رفتار دوستانه ای دارند، به میهمان ها با دم تکان دادن و پوزه به خاک مالیدن سلام می کنند؛ بعضی دیگر خجالتی، بی تفاوت یا حتی پرخاشگر هستند. با این حال، مهم نیست که از چه نژادی باشند، سگی که اجتماعی باشد و از تولگی با انسان های زیادی از هر سن، اندازه و شکل برخورد کرده باشد، بهتر به غریبه ها پاسخ خواهد داد تا یک سگ بزرگسال بدون این پیش زمینه ها. به یاد داشته باشید، حتی سگهایی که رفتار دوستانه دارند نیز در بیرون از خانه باید یک قلاده خوب و قوی داشته باشند!

نیازهای سلامتی و نظافت
  • میزان ریزش مو

    اگر قصد دارید خانه خود را با یک سگ به اشتراک بگذارید، باید با موهای سگ روی لباس و خانه خود کنار بیایید. ریزش مو در بین نژادها بسیار متفاوت است. بعضی از سگ ها سالی یکبار، برخی فصلی، برخی به هر دو شکل، و برخی دیگر خیلی به ندرت ریزش مو دارند. اگر وسواس دارید، باید نژادی را انتخاب کنید که ریزش موی کمتری داشته باشد یا با استانداردهای شما کنار بیاید.

  • پتانسیل ریزش آب دهان

    سگهای مستعد ریزش آب دهان ممکن است برای سلام کردن، دست شما را لیس های آبداری بزنند و لکه های بزرگ و مرطوبی را روی لباس شما ایجاد کنند. اگر رفتاری بی تفاوت نسبت به لیس زدن داشته باشید، خوب است؛ اما اگر وسواس دارید، می توانید سگی را انتخاب کنید که در این بخش امتیاز کمتری دارد.

  • راحتی در نظافت

    بعضی از نژادها، سگهایی هستند که با یک برس کشیدن ساده تمیز می شوند؛ برخی دیگر برای تمیز و سالم ماندن به حمام، اصلاح و دیگر موارد بهداشتی منظم نیاز دارند. در نظر داشته باشید، باید برای سگی که به نظافت زیادی احتیاج دارد وقت بگذارید و صبور باشید، یا اینکه برای انجام این کار، به شخص دیگری پول بدهید.

  • سلامت عمومی

    به دلیل شیوه های نادرست در تمرینات، برخی از نژادها مستعد ابتلا به بعضی مشکلات بهداشتی ژنتیکی مانند دیسپلازی مفصل ران هستند. این بدان معنا نیست که هر سگی از آن نژاد حتماً به آن بیماری مبتلا خواهد شد؛ بلکه به این معنی است که آنها در معرض ریسک بالایی قرار دارند. اگر شما یک توله سگ را قبول می کنید، ایده خوبی است که بدانید کدام بیماری های ژنتیکی برای نژاد مورد علاقه شما مشترک هستند. همچنین ممکن است بخواهید از محلی که توله سگ را از آنجا تهیه کرده اید بپرسید اطلاعاتی در مورد سلامت جسمی والدین و سایر بستگان توله سگ شما دارد یا خیر.

  • استعداد اضافه وزن پیدا کردن

    بعضی از نژادها اشتهای زیادی دارند و به راحتی دچار افزایش وزن می شوند. اضافه وزن در سگ ها همانند انسانها می تواند باعث ایجاد مشکلات سلامتی شود. اگر نژادی را انتخاب کرده اید که مستعد اضافه وزن است، باید رفتارهای خود را محدود کنید، در همه حال، مطمئن شوید که به اندازه کافی ورزش می کند و بجای بی تفاوت بودن نسبت به غذایش، میزان وعده های غذایی روزانه اش را در وعده های منظم غذایی، اندازه گیری کنید.

  • اندازه

    سگ ها در همه اندازه ای وجود دارند، از کوچکترین آن ها یعنی شی هوآهوآ گرفته تا گریت دین بسیار بزرگ، یک عامل کلیدی در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک سگ با شما و فضای زندگی شما سازگار است یا نه، میزان فضایی است که اشغال می کند. نژادهای بزرگ سگ ممکن است به نظر بیش از حد قدرتمند و ترسناک باشند، اما برخی از آنها فوق العاده دوست داشتنی هستند! نگاهی بیندازید و سگ با اندازه مناسب را، برای خود پیدا کنید!

قابلیت آموزش
  • راحتی آموزش

    سگهای آموزش پذیر، در ایجاد ارتباط بین یک دستور (مانند کلمه "بشین")، و یک عمل (نشستن) و یک نتیجه (انجام کاری) خیلی سریع مهارت پیدا می کنند. سگ های دیگر به زمان، صبر و تکرار بیشتری نیاز دارند. بسیاری از نژادها باهوش هستند اما به آموزش با این نگرش نگاه می کنند که "چه فایده ای برای من دارد؟"، در این صورت شما نیاز به استفاده از پاداش ها و بازی ها برای یادگیری آنها خواهید داشت تا درخواست های شما را اجرا کنند.

  • هوش

    سگهایی که پرورش می یابند تا به مشاغلی که به تصمیم گیری، هوش و تمرکز نیاز دارند، همانند گله داری بپردازند، باید مغزشان را تمرین دهند، همانگونه که سگ هایی که برای دویدن در طول روز پرورش داده می شوند، باید بدن خود را تمرین دهند. اگر آنها تحریک ذهنی مورد نیاز خود را پیدا نکنند، کار خودشان را انجام می دهند - معمولاً با پروژه هایی که شما دوست نخواهید داشت، مانند کندن زمین و جویدن. آموزش اطاعت و اسباب بازی های تعاملی سگ، روش های خوبی برای تمرین مغزی یک سگ هستند، تمریناتی همانند ورزش و کار برای آموزش چابکی، جستجو و نجات.

  • علاقمندی به ور رفتن با دهان

    در بیشتر نژادها در دوران تولگی و در نژادهای رتریور در همه سنین، علاقمندی به ور رفتن با دهان به معنای تمایل به گره زدن، جویدن و گاز بازی (گاز نرم و نسبتاً بدون درد است که باعث سوراخ شدن پوست نمی شود)، عمومیت دارد. سگهای دهانی بسیار علاقمند هستند تا از دهان خود برای نگه داشتن یا "هدایت" اعضای خانواده انسانی خود استفاده کنند. آنها نیاز به آموزش دارند تا یاد بگیرند که گاز گرفتن اسباب بازی های جویدنی خوب است، و نه آدم ها. نژادهای دهانی از بازی های واکشی (رفتن و آوردن یک وسیله) و جویدن یک اسباب بازی که با گلوله و دیگر وسایل لذت بخش پر شده باشد، واقعاً لذت می برند.

  • تعقیب طعمه

    سگهایی که برای شکار پرورش یافته اند، مانند تریرها، تمایل ذاتی برای تعقیب - و گاه کشتن - حیوانات دیگر دارند. هر چیزی که غژغژ کند، مانند گربه ها، سنجاب ها، و شاید حتی ماشین ها، می تواند آن غریزه را تحریک کند. سگهایی که عاشق تعقیب کردن هستند هنگامیکه بیرون از خانه می باشند باید قلاده داشته باشند و یا در یک محیط نرده دار نگه داشته شوند، و شما به یک فنس بلند و ایمن در حیاطتان نیاز دارید. این نژادها به طور کلی برای خانه هایی با حیوانات خانگی کوچکتر مانند گربه ها، همسترها و یا سگ های کوچک که می توانند مانند طعمه به نظر برسند مناسب نیستند. از طرف دیگر نژادهایی که در ابتدا برای شکار پرندگان مورد استفاده قرار می گرفتند، عموماً علاقه ای به تعقیب ندارند، اما هنگام پرواز پرندگان ساعات سختی را خواهید داشت تا مانع از جلب توجه آنها شوید.

  • گرایش به واق واق کردن یا زوزه کشیدن

    برخی نژادها بیشتر از بقیه صدا می دهند. هنگام انتخاب یک نژاد، به این فکر کنید که این سگ چند بار واق واق می کند یا زوزه می کشد. اگر قصد خرید یک سگ شکاری را دارید، آیا زوزه آنها برای شما مثل یک موسیقی می باشد یا دیوانه کننده است؟ اگر قصد خرید یک سگ نگهبان را دارید، آیا ممکن است شهری مملو از "غریبه های" مشکوک، توله سگ شما را همیشه درحالت هوشیاری قرار دهد؟ آیا حیات وحش محلی به معنای واقعی کلمه سگ شما را به سمت وحشی شدن سوق خواهد داد؟ آیا شما در خانه ای با محدودیت های صوتی زندگی می کنید؟ آیا در نزدیکی خودتان همسایه دارید؟ پس ممکن است شما بخواهید یک سگ ساکت را انتخاب کنید.

  • علاقه به ولگردی

    بعضی از نژادها نسبت به بقیه آزادتر هستند. سگ های شمالی مانند هاسکی های سیبری که برای مسافت های طولانی پرورش داده شده اند و با توجه به این شانس، بعد از دیدن هر چیزی که علاقه آنها را به خود جلب کند، شروع به حرکت می کنند و بسیاری از سگ های شکاری فقط بینی خود - یا آن خرگوشی که ناگهان از وسط جاده می گذرد - را دنبال می کنند حتی اگر این به معنای ترک شما باشد.

نیازهای جسمی
  • سطح انرژی

    سگهای پرانرژی همیشه آماده و منتظر عمل هستند. در اصل برای انجام انواع کارهای مرتبط با سگ ها پرورش یافته اند. کارهایی از قبیل جستجو برای شکارچیان یا هدایت گله، آنها این استقامت را دارند که بتوانند یک روز کامل کار کنند. آنها به ورزش و تحرک ذهنی زیادی احتیاج دارند و احتمالاً بیشتر وقت خود را صرف پریدن، بازی کردن و کشف هر محل و بوی جدید می کنند. سگ کم انرژی بین سگ ها همانند آدم های تنبل است، و در طول روز فقط چرت می زنند. هنگام انتخاب یک نژاد، سطح فعالیت و شیوه زندگی خود را در نظر بگیرید و به این فکر کنید که آیا شما یک سگ فرز و پر انرژی را مناسب می دانید یا آزار دهنده.

  • نیرومندی

    یک سگ نیرومند ممکن است انرژی خوبی داشته یا نداشته باشد، اما تمام کارهایی که آن ها انجام می دهند، با قوت انجام می دهند: آنها به قلاده فشار می آورند (تا زمانی که به آنها آموزش دهید که این کار را انجام ندهند)، سعی می کنند که موانع را از سر راه بردارند و حتی با ولع زیاد غذا بخورند و آب بنوشند. . این مخازن پرانرژی برای یادگیری رفتارهای خوب به آموزش زیادی احتیاج دارند و ممکن است برای خانه هایی که دارای کودکان خردسال یا اشخاص سالخورده و ضعیف هستند، مناسب نباشند. از سویی دیگر، یک سگ با انرژی کم، رویکرد مطیع تری نسبت به زندگی دارد.

  • احتیاج به تمرین

    بعضی از نژادها با قدم زدن آهسته شبانه در اطراف ساختمان مشکلی ندارند. برخی دیگر به قدم زدن روزانه احتیاج دارند، به ویژه آن هایی که در اصل برای کارهای جسمی از قبیل گله داری یا شکار پرورش داده شده اند. بدون ورزش کافی، ممکن است وزن این نژادها افزایش پیدا کند و انرژی خود را به روشهایی که شما دوست ندارید مانند واق واق کردن، جویدن و حفر کردن، تخلیه کنند. نژادهایی که به ورزش زیادی احتیاج دارند، برای افراد پر انرژی، افراد فعال و یا آن هایی که به آموزش سگ خود برای رقابت در یک ورزش پر انرژی سگ ها مانند چابکی علاقمندند، مناسب هستند. اگر می خواهید سگ پرانرژی خود را خسته کنید، می توانید از اسباب بازی هایی استفاده کنید که باعث تحرک آنها می شود!

  • علاقمند به بازیگوشی

    برخی از سگ ها، همیشه توله سگ باقی می مانند - همیشه به بازی علاقمندند - در حالی که دیگران جدی تر و ملایم تر هستند. اگرچه یک توله سگ بازیگوش به نظر مشتاق می رسد، اما این را در نظر داشته باشید که هر روز باید تعداد زیادی بازی های مختلف را انجام دهید، و اگر بچه یا سگ های دیگری داشته باشید باید از آن ها به عنوان همبازی های آن سگ استفاده کنید.

نگهداری

مهم نیست پودلی که قلب شما را تسخیر کرده است، چه اندازه است، شما می خواهید او را با بهترین غذای سگ موجود تغذیه کنید. دامپزشک یا پرورش دهنده شما می توانند شما را در تصمیم گیری در مورد غذای مناسب با سن، سطح فعالیت و اندازه سگتان کمک کنند. برخی از سگ ها، مستعد اضافه وزن هستند، بنابراین کالری و وزن بدن سگ خود را تحت نظر داشته باشید. اگر تصمیم دارید به سگ خود خوراکی تشویقی بدهید، این کار را با اعتدال انجام دهید. استفاده از تشویقی ها می تواند کمک مهمی در آموزش باشد، اما استفادۀ زیاد از آنها می تواند باعث چاقی شود. از دادن غذاهای باقی ماندۀ سفره به سگتان به طور دائم اجتناب کنید و بطور خاص از دادن استخوانهای پخته شده و غذاهای دارای چربی زیاد، خودداری کنید. درباره اینکه کدام یک از غذاهای انسانی برای سگ ها بی خطر هستند، اطلاعات لازم را کسب کنید. اگر در مورد وزن یا رژیم سگ خود نگرانی دارید، آن را با دامپزشک خود مطرح کنید.

 بجز در مواردیکه می خواهید پوشش پودل خود را کوتاه نگه دارید، باید یاد بگیرید که چگونه آن را بطور روزانه برس بکشید تا پوشش و پوستی سالم داشته باشند. اگر یک پودل دارای پوشش کامل را به طور کامل تا روی پوست برس نکنید، موها در نزدیکی ریشه درهم می روند (اصطلاحا نمد موها که به معنای درهم رفتن شدید موها گفته می شود) و مجبور به تراشیدن کامل موها هستید تا موها از نو رشد کنند. بیشتر صاحبان این حیوانات خانگی تصمیم می گیرند موهای پودل خود را کوتاه تر نگه دارند. برخی از صاحبان حیوانات خانگی سعی می کنند که این نوع اصلاح کردن را یاد بگیرند و خودشان این کار را انجام دهند، در حالی که برخی دیگر تصمیم می گیرند هر چهار تا شش هفته یکبار، سگ خود را برای حمام، آراستن و کوتاه کردن ناخنها به یک آرایشگر حرفه ای سگ بسپارند. پوشش نسبتاً بدون ریزش پودلها باعث می شود که این نوع سگها برای افراد مبتلا به آلرژی انتخاب مناسبی باشند.

پودل ها در هر اندازه ای که باشند، سگهای بسیار فعالی هستند که به تناسب سطح انرژی زیاد خود، نیاز به ورزش مناسب و هر روزه دارند. پودل ها مشتاق انواع فعالیت ها هستند و از مشغله داشتن لذت می برند. ورزش شنا برای آنها بسیار عالی است و بیشتر پودل ها در آب رفتن را دوست دارند. پودلها به عنوان سگ های نژاد شکاری، تمایل به بازیابی اشیاء دارند، بنابراین پرتاب اسباب بازی، چوب یا توپ برای آنها، تمرین ذهنی و بدنی مناسبی محسوب می شود. آنها همچنین برای راه رفتن یا پیاده روی های طولانی با صاحب خود، اشتیاق زیادی نشان می دهند.

پودل ها بسیار باهوش هستند و آموزش آنها به راحتی انجام می گیرد. آنها چابک، مهربان و باهوش هستند و از انواع ورزش ها و رقابت های مرتبط با سگها مانند چابکی، اطاعت پذیری و ردیابی لذت می برند و در آنها برتری می یابند. آنها در آب نیز بازیابی کنندۀ بسیار خوبی هستند و همچنین در آزمایش  های شیرجه رفتن و بازیابی شکار (پیدا کردن و آوردن شکار) موفق عمل می کنند. پودل ها بسیار مردم دوست هستند و اگر روال های آموزشی شما سرگرم کننده و مثبت باشد، آنها می توانند سریعا شما را خوشحال کنند. فقط در مورد اینکه آیا با خواسته های شما سازگار هستند، مطمئن شوید.

بیشتر پودل ها به لطف تلاش پرورش دهندگان مسئول که به طور مرتب تمام نمونه های پرورشی را آزمایش می کنند، زندگی طولانی، شاد و سالمی دارند. با این حال، مانند همه نژادها دیگر، ممکن است برخی از بیماریها از جمله دیسپلازی ران و اختلالات متعدد چشمی، صرع ایدیوپاتیک، آدنیت چربی، بیماری فون ویلبراند و اختلالات ناشی از سیستم ایمنی نیز گاهی در میان آنها دیده شوند. دو مشکل ارتوپدی مهم، یعنی "لگ-کالو-پرتز" (نارسایی خون به مفصل ران) و "لاکستینگ پتلاس" (در رفتن کاسۀ زانو) در پودل های عروسکی و مینیاتوری، با احتمال بیشتری نسبت به گونۀ استاندارد دیده می شوند.

نوع استاندارد پودل بیشتر در معرض خطر اتساع معده با ولولوس (پیچ خوردگی روده)، (نفخ) و آدنیت چرب قرار دارند.

آزمایش های بهداشتی توصیه شده از سوی باشگاه ملی نژاد:

عکس نژاد Poodle-Standard

استاندارد

ظاهر عمومی

ظاهر پودل، بسیار فعال، باهوش و زیبا به نظر می رسد، همچنین ساختاری متوازن و متناسب دارد که حرکت آن را استوار و غرورآمیز می کند. یک پودل که به سبک سنتی اصلاح شده و با دقت آراسته شده باشد، شان و تمایز منحصر به فردی را به نمایش می گذارد.

سر

سر نسبتا گرد است و دارای یک زاویۀ کوچک اما مشخص در بخش بالایی است. استخوان گونه ها و ماهیچه ها صاف هستند. طول فاصلۀ استخوان پشت گردن تا بالای سر تقریباً به اندازۀ طول پوزه است.

بدن

در قسمت گلو دارای افتادگی پوست است. گردن بر روی شانه های قوی و ماهیچه ای قرار گرفته است. نقص عمده: وجود گردن میشی (مانند میش). خط پشت دارای سطح یکسان است و از بالاترین نقطۀ تیغه شانه تا پایه دم، هیچگونه شیبی ندارد، به استثنای یک قسمت توخالی جزئی که درست در پشت شانه قرار دارد. قفسۀ سینه دارای عمق و نسبتاً پهن است و دارای دنده های انعطاف پذیر می باشد. کمر کوتاه، گسترده و عضلانی است. دم، مستقیم است و بالا نگه داشته می شود و دارای طول کافی برای اطمینان از یک ایجاد توازن است. نقص عمده در دم: پایین قرار داشتن، فِر یا پیچش داشتن و قرار گرفتن بر روی پشت است.

نیم تنه جلویی

دارای شانه های عضلانی، صاف و محکم است که در آن، تیغه شانه به خوبی رو به عقب قرار گرفته است و طول آن تقریباً به اندازۀ طول بالای پاهای جلویی است. نقص عمده: شانۀ شیب دار. پاهای جلویی- هنگام مشاهده از جلو، مستقیم و موازی است. در هنگام مشاهده از طرفین، زانو بطور مستقیم در زیر بالاترین نقطۀ شانه قرار دارد. پسترن ها (قسمت پایین پاها) قوی هستند. دوکلاوها (انگشتان اضافه در پاها) ممکن است برداشته شوند. بخش پایین پاها (کف پاها) نسبتاً كوچك و بیضی هستند و انگشتان پا به خوبی قوس دار شده و دارای بالشتکهایی از پدهای محكم و ضخیم هستند. ناخن ها کوتاه هستند اما بیش از اندازه کوتاه نیستند. پاها، هیچگونه چرخشی، نه به سمت داخل و نه به سمت بیرون، ندارند.

پوشش

1) فرفری: بطور طبیعی دارای بافت خشن هستند (2) طناب مانند: دسته های سفت و محکم آن با طولهای متفاوت بصورت آویزان قرار گرفته اند. پوشش بر روی بدن، سر و گوش ها بلند است و در قسمت پشت سر، دستها و پمپون ها (کلاله های نوک دم و انتهای پاها) کوتاه تر است. آرایش: یک پودل زیر 12 ماه را می توان با آرایش "پاپی" (توله سگ) به نمایش گذاشت.

نیم تنه عقبی

زاویه های بدن در بخش عقبی با بخش جلویی متوازن است. پاهای عقبی، هنگام مشاهده از عقب، مستقیم و موازی هستند. پاها عضلانی هستند و در قسمت زانو که خم مناسب دارند، پهن هستند. استخوان ران و استخوان درشت نی از نظر طول تقریباً با هم برابر هستند. فاصله بین ران تا پاشنه، کوتاه و عمود بر زمین است. در هنگام ایستادن، انگشتان عقبی تنها کمی پشت نقطۀ قرار گیری کفل واقع شده است.

تاریخچه

پودل، سگ ملی فرانسه است و فرانسوی ها مطمئناً عاشق پودل های خود هستند. با این حال، هیچ نژادی به عنوان "پودل فرانسوی" وجود ندارد. در فرانسه، پودل ها تحت عنوان کنیچ (Caniche) یا "سگ اردکی" نامیده می شوند.

علیرغم ارتباط پودل با فرانسه، به عنوان یک شکارچی اردک، ریشۀ این نژاد از آلمان سرچشمه می گیرد، جایی که در آن کلمه "پودلین" به معنی "پاشیدن آب به اطراف" است. پودلهای استاندارد، رشد و توسعۀ خود را به عنوان یک سگ بازیابی کننده در آب (پیدا کردن و آوردن شکار) از 400 سال پیش آغاز کردند. پودلها با داشتن یک پوشش موج دار و فرفری به عنوان محافظ در برابر عناصر مختلف، داشتن توانایی شنای فوق العاده و هوش بالاتر از متوسط خود، همواره یک بازیابی کنندۀ بزرگ بوده است و خواهد بود. (انواع استاندارد، تنها نژادی هستند که به عنوان یک سگ نژاد غیر ورزشی که واجد شرایط شرکت در آزمون های بازیابی شکار AKC  است، طبقه بندی شده اند).

آنچه به عنوان اصلاح نمایشی پوشش پودل، تحت عنوان "فلیم بویانت" (شعله مانند)، شناخته می شود، در سالهای ابتدایی ورود این نژاد، یک هدف کاربردی را دنبال می کرد. شکارچیان می خواستند سگهایی داشته باشند که در آب از دامنۀ حرکتی آزادانه ای برخوردار باشند، اما آنها همچنین خواهان این بودند که از بخش های حیاتی آناتومی سگ خود در برابر سرما نیز محافظت کنند. از این رو، آنها پوشش پاها، گردن و دم را می تراشیدند، اما سینه، باسن و مفاصل پا را پوشیده باقی می گذاشتند. تافت های گرد (کلاله) روی پاها، باسن و نوک دم را پمپون ها می نامند. (توجه داشته باشید چیرلیدرز ها (لیدرهای تشویق کننده مسابقات)، کلمۀ pom-poms (پوم پومز)دارند در حالیکه پودلها دارای پمپون هستند).

گستردگی خصوصیات خوب پودل ها، این امکان را به آنها می دهد که از دریاچه ها تا نمایش های مجلل حضور داشته باشند. پودل های زیبا از انواع استاندارد و مینیاتوری، ابتدا در میان اشراف فرانسه و سرانجام در تمام اروپا مورد استقبال قرار گرفتند. شکل ظاهری و آموزش پذیری این نژاد آنها را به یک سرگرمی طبیعی تبدیل کرده است و پودل ها، مدت هاست که با سنت سیرکهای اروپایی در ارتباط هستند. بینی برتر پودلها، یک کار اضافی به عنوان شکارچی ترافل (قارچ خوراکی دنبلان) نیز برای آنها به ارمغان آورده است.

گونۀ مینیاتوری این نژاد از گونۀ استاندارد گرفته شده است. گونۀ عروسکی برای اولین بار در آمریکا، در اوایل قرن بیستم، به عنوان یک سگ همراه در مناطق مسکونی شهر پرورش یافت. نمونه های خوب پرورش یافته پودلها از هر نوع که باشند، کپی های دقیقی از یکدیگر هستند و با استانداردهای یکسانی پرورش می یابند.

آیا میدانستید؟

لیست کل نژاد ها