تازی ایتالیایی تازی کوچک‌شده، برازنده و بسیار مهربان از گروه سگ‌های اسباب‌بازی است. هوشیار و بازیگوش، اما در دل شکارچی تیزپاست و غریزه تعقیب دارد.
تازی ایتالیایی نسخه کوچک گری‌هاند است: باریک‌تر، اما در ظرافت و برازندگی کم‌نظیر. قد ایده‌آل او ۳۳ تا ۳۸ سانتی‌متر است و خطوط نرم و خمیده مشترک همه سگ‌های شکاری دونده را دارد. پاهای بلند و ظریف از ویژگی‌های بارز اوست.
او توجه سگ دامنی را با پیچیدگی سگ شکاری اشرافی و باستانی ترکیب می‌کند. قرن‌ها برای همراهی و سرگرمی پرورش یافته و ترجیح می‌دهد بر دامن یا تخت باشد تا روی زمین. با این حال، یک سگ شکاری واقعی است و با دیدن شکار سریع‌حرکت ناگهان می‌دود. چون پشم کوتاه و چربی کم دارد، در هوای سرد مراقبت بیشتری می‌طلبد.
این سگ با غذای باکیفیت، چه آماده و چه خانگی با نظارت دامپزشک، خوب رشد می‌کند و رژیم باید متناسب با سن او باشد. چاق‌شدن این سگ‌ها آسان است، پس کالری و وزن را کنترل کنید. تشویقی‌ها به آموزش کمک می‌کند، اما زیاده‌روی چاقی می‌آورد. در وزن مناسب، استخوان لگن باید کمی دیده شود و دنده‌ها دیده نشوند، ولی زیر لایه‌ای نازک از گوشت حس شوند. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
مهم‌ترین نکته آراستن این سگ، مسواک‌زدن منظم دندان‌ها، ترجیحاً روزانه، است. جرم‌گیری دندان توسط دامپزشک سالی یک بار یا در صورت نیاز انجام شود. حمام به‌ندرت لازم است مگر آنکه سگ به چیزی آلوده شده باشد که با برس ملایم از پشم کوتاه و صاف او پاک نمی‌شود. ناخن‌ها توجه منظم می‌خواهد، ترجیحاً با ابزار سنباده‌ای، و نباید تا رگ کوتاه شود. این نژاد پنجه خرگوشی دارد و دو ناخن میانی را می‌توان کمی بلندتر گذاشت.
تازی‌های ایتالیایی فعال‌اند و به ورزش منظم نیاز دارند. بیشتر اوقات بازی کافی است، به‌ویژه اگر بیش از یک سگ باشد. پیاده‌روی با بند را هم دوست دارند. پارک سگ بدون نظارت و بدون بخش جداگانه برای سگ‌های کوچک خطرناک است. حتی سگ آموزش‌دیده نباید در فضای باز بدون حصار رها شود، چون حیوانات کوچک متحرک انگیزه بزرگی برای دویدن، و شاید به سوی خطر، هستند.
این نژاد با روش‌های پاداش‌محور بهتر از تنبیه یاد می‌گیرد. مربی باید در دستورها قاطع و در تحسین سخاوتمند باشد. تشویقی‌ها باید کوچک اما بلافاصله پس از اجرای درست داده شود. مربی حرفه‌ای را با دقت انتخاب کنید. روش‌های خشن برای این سگ‌های کوچک باهوش و حساس کارساز نیست، هرچند ممکن است گاهی یکدنده باشند.
تازی‌های ایتالیایی معمولاً عمر طولانی ۱۳ تا ۱۵ سال دارند. پرورش‌دهندگان مسئول آنها را از نظر مشکلاتی مانند آتروفی پیشرونده شبکیه، مشکلات خودایمنی، بیماری لگ‌کالو پرتس و کم‌کاری تیروئید غربالگری می‌کنند. اگرچه این سگ به اندازه ظاهرش شکننده نیست، باید از موقعیت‌های خطرناک که می‌تواند به شکستگی پا بینجامد، پرهیز کرد. اطلاعات بیشتر در وب‌سایت انجمن تازی ایتالیایی آمریکا موجود است.
بسیار شبیه گری‌هاند، اما بسیار کوچک‌تر و در همه تناسب‌ها باریک‌تر، با برازندگی و ظرافت ایده‌آل.
باریک و بلند، به‌تدریج به بینی نازک می‌شود با اشاره‌ای کم به فرورفتگی پیشانی. جمجمه نسبتاً بلند و تقریباً صاف. چشم‌ها تیره، براق و باهوش. گوش‌ها کوچک، نازک، عقب و تاشده؛ در حالت هوشیاری زاویه قائم دارند.
گردن بلند، باریک و برازنده. بدن با طول متوسط و کوتاه‌جفت، بلند در جدوگاه، پشت خمیده و رو به پایین به سمت عقب که شکم را کاملاً جمع می‌کند. شانه‌ها بلند و شیب‌دار، سینه عمیق و باریک.
بلند و صاف و زیر شانه قرار دارند، با مچ‌های قوی و استخوان ظریف.
ران بلند و عضلانی، پاهای عقب از پشت موازی، مچ‌ها پایین‌آمده و زانو خوب خمیده.
پوست نازک و انعطاف‌پذیر و مو کوتاه، براق مثل ساتن و نرم در لمس.
با وجود ظاهر ظریف، تازی‌های ایتالیایی سگ‌هایی تندرو و سرسخت هستند که از آشوب‌های دو هزاره جان سالم به در برده‌اند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد این سگ‌ها حدود ۲۰۰۰ سال پیش در منطقه‌ای که امروز یونان و ترکیه است، به‌عنوان همراه اشراف پرورش داده می‌شدند، در زمانی که امپراتوری روم بر مدیترانه حاکم بود. این گری‌هاند کوچک در جنوب اروپا محبوب بود و در رنسانس ایتالیا که داشتن نسخه کوچک نژادهای محبوب نشانه منزلت اشراف بود، شکوفا شد. تازی ایتالیایی در نقاشی‌های استادان رنسانس دیده می‌شود. پادشاهانی چون جیمز اول، فردریک کبیر، کاترین کبیر و ملکه ویکتوریا از جمله سلطنتی‌هایی بودند که یکی دو تازی ایتالیایی کنار خود داشتند. پس از جنگ‌های جهانی که نژاد را تقریباً نابود کرد، پرورش‌دهندگان آمریکایی آن را زنده نگه داشتند و به اروپا بازگرداندند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
