گوردون ستر سگ شکاری پرنده‌یاب بزرگ و محکم اسکاتلندی با موی سیاه و برنزه است؛ در میدان شکار جسور و مصمم و کنار شومینه مهربان و دوست‌داشتنی.
گوردون‌ها بزرگ‌ترین و محکم‌ترین ستراند؛ یک نر درشت ممکن است حدود ۶۸ سانتی‌متر قد و ۳۶ کیلوگرم وزن داشته باشد. موی خیره‌کننده‌اش سیاه براق با نشانه‌های برنزه و موی بلند روی گوش‌ها، شکم، پاها، سینه و دم است. لکه‌های برنزه بالای چشمان قهوه‌ای روشن حالتی عاقل و مشتاق به او می‌دهد. مانند دیگر نژادهای اسکاتلندی، از اسکاتیش تریر کوچک تا اسکاتیش دیرهاند باشکوه، گوردون‌ها برای تحمل زمین سخت و هوای بد سرزمین خود ساخته شده‌اند.
او به آدم‌های فعال و بیرون‌گرد نیاز دارد و برای خانواده‌هایی مناسب است که می‌خواهند او را در ورزش و زندگی روزمره شریک کنند.
تغذیه پروتئین بالا (بیش از ۲۶ درصد) برای گوردون ستر توصیه نمی‌شود، چون رشد سریع اجباری مشکلات سلامتی ایجاد می‌کند. فیبر دست‌کم چهار درصد برای مدفوع سفت بهتر است. غذای خشک یا مرطوب باکیفیت و در صورت تمایل مقدار کمی مکمل سالم مثل مرغ و ماهی سالمون، میوه و سبزی پخته و تازه، به شرط بی‌خطر بودن، مناسب است. غذا را بدون نمک بدهید، چون سدیم خطرناک است. گوردون باید لاغر باشد و کمر مشخصی داشته باشد. نفخ در این نژاد خطر است؛ نیم‌ساعت قبل و بعد از غذا ورزش نکنید.
برس کشیدن دست‌کم هفتگی برای جلوگیری از گره خوردن ضروری است. اگر مرتب برس زده شود، ریزش کم است. آراستن ماهانه برای سلامت شامل کوتاه کردن موی پنجه‌ها، ناخن‌ها، داخل و دور گوش‌ها، اطراف ناحیه دم و بررسی دندان‌ها از نظر پلاک است. حمام ماهانه توصیه می‌شود و با حمام و نرم‌کننده می‌توان از خشکی پوست و شوره جلوگیری کرد.
گوردون‌ها به عنوان سگ شکار شخصی و گاهی مربی بچه‌ها پرورش یافتند. کنار صاحب آرمیدن یا دویدن در دشت را دوست دارند. ژنتیک آن‌ها میل به دویدن دارد، پس به ورزش نیاز دارند. می‌توانند در آپارتمان زندگی کنند، اما به ورزش روزانه مثل پیاده‌روی، دویدن یا دوچرخه‌سواری با صاحب نیاز دارند. اگر حیاط برای دویدن داشته باشند خودشان ورزش می‌کنند، اما گوردون همیشه با انجام کاری همراه صاحبش خوشحال‌تر است. هشدار: برای جلوگیری از نفخ، نیم‌ساعت قبل و بعد از غذا ورزش ندهید.
چند فرمان ساده و حیاتی لازم است: توله یا سگ باید دستور «بیا» را بداند و وقتی صدا زده می‌شود بیاید، نامش را بشناسد و به «نه» اطاعت کند. گوردون‌ها لجباز اما بسیار نرم و مهربان‌اند و برای خشنودی صاحب زندگی می‌کنند. بسیار باهوش‌اند و سریع یاد می‌گیرند. بهترین آموزش این است که کاری برای انجام داشته باشند و بهترین کار، گذراندن وقت با صاحب است. به خانواده شدیداً وابسته‌اند اما وقتی خانواده نیست هم راحت‌اند. اجتماعی کردن زودهنگام و کلاس توله توصیه می‌شود.
گوردون‌ها عموماً سالم‌اند اما چند نکته هست: نفخ، یعنی بیماری ناگهانی و خطرناک معده، ممکن است در این نژاد رخ دهد و صاحبان باید علائم و اقدام لازم را بیاموزند. سرطان شایع‌ترین علت مرگ سگ‌های مسن در همه نژادهاست؛ نوع خاصی از سرطان در گوردون‌ها شایع‌تر نیست و مرگ سگ جوان بر اثر سرطان غیرمعمول است. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های خود را از نظر دیسپلازی آرنج و ران، بیماری‌های چشم و آزمایش DNA برای چند بیماری مرتبط غربال می‌کنند.
سگی سیاه و برنزه، درشت و محکم با ماهیچه و استخوان‌بندی خوب اما فعال و شیک، که توان کار تمام‌روز در میدان را دارد. پشت قوی و نسبتاً کوتاه، دم کوتاه و رفتار باهوش و باوقار. نشان‌دهنده قدرت و استقامت، نه سرعت زیاد.
سر عمیق‌تر از پهن با فضای مغزی کافی. چشم‌ها اندازه متوسط، قهوه‌ای تیره، براق و عاقل و بیضی‌شکل با پلک‌های محکم. گوش‌ها پایین، نسبتاً بزرگ و نازک، چین‌دار و چسبیده به سر.
گردن بلند، لاغر و قوسی بدون غبغب. خط پشت کمی شیب‌دار. بدن از شانه تا کپل کوتاه. سینه عمیق و جلوی آن نه خیلی پهن، دنده‌ها خوب باز برای جای ریه. سینه تا آرنج می‌رسد و کمر کوتاه و پهن است.
شانه‌ها در نوک باریک و خوب به عقب خوابیده. پاهای جلو درشت‌استخوان، راست و غیر کمانی. مچ‌ها قوی، کوتاه و تقریباً عمودی. پنجه‌ها گربه‌مانند با انگشتان جمع و قوسی، مو بین انگشتان و کف‌پای پر.
نرم و براق، صاف یا کمی موج‌دار اما نه فر. موی بلند روی گوش‌ها، زیر شکم، سینه، پشت پاهای جلو و عقب و دم. پرِ دم از ریشه کمی موج‌دار یا صاف و مثلثی‌شکل است و به سمت انتها کوتاه‌تر می‌شود.
پاهای عقب از لگن تا مچ بلند، تخت و عضلانی و از مچ تا پاشنه کوتاه و قوی‌اند. زانو و مچ خوب خم شده‌اند و نه به داخل می‌چرخند و نه به بیرون. پنجه‌ها مانند جلو است.
نسل‌ها شکارچی اسکاتلندی سگ‌های شکاری و «کالی» را با ستر ترکیب کردند و سگ پرنده‌یاب بزرگ و مقاومی برای کار در شرایط دشوار ساختند. الکساندر، چهارمین دوک گوردون (درگذشته ۱۸۲۷)، صاحب قلعه گوردون در ارتفاعات صخره‌ای اسکاتلند، به این سگ‌ها علاقه زیادی داشت. تا اوایل دهه ۱۸۰۰ لانه سگ دوک ستر‌هایی تولید می‌کرد که امروز به نام او شناخته می‌شوند. دوک در کنار پرورش سگ، در رشد صنعت ویسکی اسکاچ نیز نقشی کلیدی داشت.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
