سگ اسکیمو آمریکایی زیبایی چشمگیر را با ذهنی سریع و باهوش ترکیب می‌کند؛ نه خجالتی است و نه پرخاشگر، همیشه هشیار و دوستانه، هرچند در دوست‌یابی کمی محتاط.
سگ اسکیمو آمریکایی در سه اندازه استاندارد، مینیاتوری و اسباب‌بازی وجود دارد و قدش از ۲۳ تا ۴۸ سانتی‌متر متغیر است. ویژگی‌های بارزش پوشش سفید پرپشت و درخشان با یال شیرمانند روی سینه و شانه، صورتی خندان با بینی، لب و دور چشم سیاه با حالتی تیز و باهوش و دم پرپشت روی پشت است. بعضی اسکیمو‌ها نشان‌های رنگ «کرم بیسکویتی» دارند و حرکتی جسور و چابک.
اسکیمو‌ها حیوان اجتماعی‌اند و اگر نادیده گرفته شوند یا آموزش کم ببینند رفتارهای مشکل‌دار پیدا می‌کنند؛ اصرار دارند بخشی از زندگی خانواده باشند. این سگ باهوش و کودک‌دوست از آموزش‌پذیرترین نژادهاست و واقعاً مشتاق خوشحال کردن صاحبش است.
غذای باکیفیت تجاری یا خانگی با نظارت دامپزشک مناسب است و رژیم باید با سن سگ هماهنگ باشد. بعضی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و تشویقی را زیاد ندهید. در صورت نگرانی با دامپزشک مشورت کنید و آب تازه همیشه در دسترس باشد.
پوشش دولایه سفید و پرپشت اسکیمو، با زیرموی کوتاه و انبوه زیر موی بلندتر رویی، تمیز کردنش شگفت‌انگیز آسان است. با این حال تقریباً دائم می‌ریزد. برس‌کشی کامل دو یا سه بار در هفته موهای مرده را پیش از ریختن می‌گیرد و از گره جلوگیری می‌کند. روغن موی او مانع چسبیدن خاک می‌شود، پس برس‌کشی معمولاً برای پاک‌کردن کافی است. گاهی حمام اشکالی ندارد، ولی بیش از یک بار در چند ماه پوست را خشک و تحریک می‌کند. ناخن‌ها را مرتب کوتاه کنید.
سگی فعال و پرانرژی، سریع و کنجکاو که ورزش زیاد و چالش ذهنی می‌خواهد. اسکیمویی که تنها بماند یا ورزش کافی نکند، زود مخرب می‌شود. حیاط محصور امن و اسباب‌بازی‌های متنوع ورزش و تحریک خوبی فراهم می‌کند، اما نباید تمام روز تنها در حیاط ماند. با وجود پوشش گرم، سگ خانگی است و به صاحبانش وابسته و با تعامل با آن‌ها شادتر است. پس از میانسالی معمولاً آرام‌تر می‌شود.
مثل همه نژادها، اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس‌های آموزش توله توصیه می‌شود. خوشبختانه اسکیمو آمریکایی از آموزش‌پذیرترین نژادهاست. در زمانی که سیرک‌ها و نمایش‌های دوره‌گرد رواج داشتند، اسکیمو‌ها ستاره برنامه‌های سگ آموزش‌دیده بودند. بسیار باهوش‌اند و مشتاق خوشحال‌کردن؛ دستورهای تازه را سریع، گاهی فقط با تماشای سگ‌های دیگر، یاد می‌گیرند. او همراهی و تعامل با صاحب را می‌خواهد و اگر مدت‌های طولانی تنها بماند، رفتار مشکل‌دار پیدا می‌کند.
پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های تولیدمثل را از نظر مشکلاتی مثل دیسپلازی لگن و آتروفی پیشرونده شبکیه آزمایش می‌کند. مثل همه نژادها، گوش‌های اسکیمو را هر هفته بررسی کنید تا آلودگی پاک شود و جرم گوش جمع نشود و دندان‌ها را مرتب مسواک بزنید.
سگ همراهی مهربان که قدرت، چابکی، هشیاری و زیبایی را نشان می‌دهد. نژادی کوچک تا متوسط از تیپ نوردیک، همیشه سفید یا سفید با کرم بیسکویتی، جمع و متعادل، با گوش‌های مثلثی ایستاده و لب، بینی و لبه چشم سیاه. پوشش دولایه سفید و ساده با یال شیرمانند و دم پرپشت روی پشت است.
حالت تیز، باهوش و هشیار. چشم‌ها کمی بیضی، دور از هم و قهوه‌ای تیره تا متوسط با لبه سیاه تا قهوه‌ای تیره و مژه سفید. چشم آبی مجاز نیست. گوش‌ها مثلثی با نوک کمی گرد، ایستاده و بالا نشسته.
گردن با غرور راست و قوس‌دار، خط پشت تراز. بدن قوی و جمع اما نه کوتاه؛ سینه عمیق و پهن با دنده‌های قوس‌دار، پشت صاف و کمر قوی و عضلانی. دم نسبتاً بالا قرار دارد و روی پشت حمل می‌شود.
زاویه‌بندی مناسب، شانه‌ها محکم با عضله کافی. پاهای جلو موازی و راست، مچ‌ها قوی و منعطف. پنجه‌ها بیضی، جمع و پوشیده از مو با کف سیاه تا قهوه‌ای تیره و ناخن سفید.
پوشش دولایه ایستاده با زیرموی انبوه و موی محافظ بلندتر، راست و بدون موج. یال دور گردن در سگ نر بارزتر است. پشت پاهای جلو و پاهای عقب تا مچ پرمو و دم بسیار پرپشت است.
اندام عقب با زاویه‌بندی خوب، ران‌های بالایی توسعه‌یافته و مچ‌های محکم. پاها از پشت موازی‌اند و به داخل یا بیرون نمی‌چرخند. شست عقب وجود ندارد.
نام «اسکیمو آمریکایی» نادرست است؛ مردمی که «اسکیمو» نامیده می‌شوند در شکل‌گیری این نژاد نقشی نداشتند. موج‌های مهاجران آلمانی که از اوایل دهه ۱۸۰۰ به آمریکا رسیدند، تأثیر بزرگی بر غرب میانه داشتند و سگ نوردیکی به نام اسپیتس آلمانی را که سگ مزرعه همه‌کاره بود با خود آوردند. این سگ‌های سفید کوچک اجداد اسکیمو امروزی‌اند. در اواخر قرن نوزدهم به‌خاطر هوش و ظاهر نمایشی‌شان در سیرک‌ها و نمایش‌های دوره‌گرد حضور پیدا کردند؛ مشهورترین سگ نمایشی دهه ۱۹۳۰ اسکیمویی به نام پیر بود که روی طناب راه می‌رفت.
با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در ۱۹۱۷ و تعصب علیه هر چیز آلمانی، نام نژاد به «اسکیمو آمریکایی» تغییر کرد. این سگ در تاریخ آمریکا سابقه‌ای طولانی دارد، اما باشگاه کنل آمریکا نخستین سگ این نژاد را تنها در سال ۱۹۹۵ ثبت کرد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
