دوبرمن سگی خوش‌اندام، قدرتمند و باهوش از گروه سگ‌های کاری است که به شجاعت و هوشیاری شهرت دارد و یکی از بهترین سگ‌های محافظ جهان به شمار می‌رود.
دوبرمن سگی جمع‌وجود، عضلانی، سریع و نیرومند است با قدی حدود ۶۰ تا ۷۰ سانتی‌متر در ناحیه شانه. بدنش براق و پرقدرت است و پوشش کوتاه آن به رنگ‌های مشکی، آبی، قرمز یا بژ (فاون) با خال‌های زنگاری دیده می‌شود. سر گوه‌مانند و راه رفتن ورزشی و روان، ظاهری اشرافی به او داده است.
دوبرمن‌ها با اخلاق درست، به عزیزانشان در هر سنی وفادارند و برای خانواده‌های فعال و باتجربه که وقت و انرژی کافی برای آموزش دارند مناسب‌اند. حضور یک دوبرمن آماده و ورزیده، هر مزاحمی را از نزدیک شدن بازمی‌دارد.
تغذیه با غذای باکیفیت در تمام عمر برای دوبرمن حیاتی است. توله باید رژیم مناسب سن خود را طبق نظر پرورش‌دهنده یا دامپزشک بخورد. تشویقی‌ها در آموزش مفیدند اما زیاده‌روی باعث چاقی می‌شود. از غذاهای انسانی مجاز برای سگ آگاه شوید و همیشه آب تمیز و تازه در دسترس باشد.
دوبرمن نژادی «بشوی و بپوش» است، اما مراقبت منظم او را در بهترین حالت نگه می‌دارد. هر روز با برس کوتاه یا دستکش مخصوص، پوشش او را شانه کنید تا براق بماند. نیازی به حمام مکرر نیست. ناخن‌ها را دست‌کم ماهی یک بار کوتاه کنید و دندان‌ها را مرتب مسواک بزنید. گوش‌ها را هر چند روز یک بار با احتیاط پاک کنید و روش درست تمیزکاری را از دامپزشک بپرسید.
دوبرمن ورزشکاری پرانرژی است و به تحرک و بازی آزاد فراوان نیاز دارد. پیاده‌روی‌های طولانی روزانه یا کوهنوردی با صاحبش را دوست دارد و داشتن حیاط بزرگ و حصارکشی‌شده برای سلامت جسم و روانش ضروری است. ورزش‌هایی مثل اطاعت، ردیابی و چابکی هم ذهن و هم بدن او را درگیر می‌کند.
دوبرمن بسیار باهوش است، سریع یاد می‌گیرد و همراهی دوست‌داشتنی و بازیگوش است. اما چون بسیار قوی است، اگر درست تربیت نشود می‌تواند زورگو، مخرب و کنترل‌ناپذیر شود. اجتماعی‌سازی از دوران توله‌گی و آموزش اطاعت ضروری است و شرکت در کلاس‌های توله‌ها توصیه می‌شود. دوبرمن باید همیشه داخل خانه و کنار خانواده زندگی کند، نه در فضای باز.
دوبرمن‌ها معمولاً سالم‌اند، اما مستعد برخی مشکلات هستند. مهم‌ترین آن‌ها نفخ معده است، وضعیتی گوارشی و تهدیدکننده زندگی که صاحبان باید نشانه‌ها و اقدام فوری را بشناسند. بیماری‌های ژنتیکی شایع عبارت‌اند از:
پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های مولد را آزمایش می‌کند؛ هرگز از کسی که آزمایش ژنتیکی انجام نداده توله نخرید.
سگی با اندازه متوسط و بدنی مربع، جمع‌وجور، عضلانی و نیرومند با استقامت و سرعت بالا. ظاهری برازنده و راه رفتنی مغرور دارد و پرانرژی، مراقب، مصمم، هوشیار، بی‌باک، وفادار و مطیع است.
بلند و خشک، شبیه گوه کند از روبرو و نیم‌رخ. چشم‌ها بادامی و نسبتاً گود، با نگاهی پرانرژی. بینی رنگ‌دار متناسب با رنگ پوشش، لب‌ها چسبیده به فک و فک‌ها پر و نیرومند. گوش‌ها معمولاً کوتاه و ایستاده‌اند.
گردن مغرورانه، عضلانی و خشک و کمی قوس‌دار. پشت کوتاه، محکم و عضلانی، سینه پهن و قفسه سینه عمیق تا آرنج، شکم جمع و دم کوتاه‌شده که ادامه ستون فقرات به نظر می‌رسد.
کتف مایل با زاویه حدود ۴۵ درجه، پاهای کاملاً صاف و موازی، استخوان‌بندی محکم و عضلانی، آرنج‌ها نزدیک بدن و پنجه‌های کمانی و جمع شبیه گربه.
موی کوتاه، سخت، پرپشت و چسبیده به بدن؛ زیرپوشم خاکستری نامرئی روی گردن مجاز است.
زاویه‌بندی اندام عقب با اندام جلو متعادل است. ران‌ها پهن و عضلانی، ساق‌ها هم‌طول و از پشت صاف و موازی‌اند و پنجه‌ها مانند پاهای جلو گربه‌ای شکل است.
در قرن نوزدهم در آلمان، لویی دوبرمان، مأمور مالیات و پرورش‌دهنده سگ اهل شهر آپولدا، می‌خواست سگی ترسناک اما قابل‌اعتماد برای همراهی در مسیرهای کاری‌اش پرورش دهد. نژاد او نسخه‌ای درشت‌تر و کمتر ظریف از پینچر امروزی بود. مورخان از تریر سیاه و برنزه، پینچر آلمانی، روتوایلر و سگ‌های گله با موی صاف به‌عنوان اجداد آن یاد می‌کنند.
این سگ به‌سرعت در پلیس، ارتش، نجات و سگ‌های درمانگر و خدماتی درخشید. در جنگ جهانی دوم دوبرمن‌های تفنگداران دریایی آمریکا در اقیانوس آرام شهرت بسیاری یافتند و بیست‌وپنج نفر از آن‌ها در نبرد گوام جان باختند. این نژاد در سال ۱۹۰۸ وارد انجمن کنل آمریکا شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
